My first love

91656487

De eerste keer dat ik mocht stemmen voelde als een politieke ontmaagding. Ik stond trots in het hokje, en wist direct welk vlakje ik rood wilde kleuren. Hoera! Het werd bijna een rood hartje. Ik wist niet precies waarom, maar ik vond haar de mooiste van alle partijtjes. Of het nou de mooie dik silky flyers waren, de flamboyante vertegenwoordiger, de pakkende slogan of iets heel anders, ik voelde me vol vlinders als ik dacht aan de partij die ik gestemd had. Maar net als in elke kalverliefde, leer je door de tijd heen de meer genuanceerde identiteit kennen. Het duurde niet lang voordat krakjes ontstonden. Nu er weer nieuwe verkiezingen aankomen, brengt dat allerlei flashbacks over die eerste keer, over hoe die liefde afliep.

Het begon met kleine irritaties over dagelijkse ongemakjes. Zoals Haar opgeklopte franje voor de buhne, Haar vrolijke haantjes gedrag voor mediastukjes, of de afkruimeling van integriteit naar mate vertegenwoordigers toegaven aan groepsdruk van buitenaf. Het ergste was het pijnlijke besef dat in de meeste politieke partijen de vertegenwoordigers wier vakje je rood kleurt, toch een klein beetje lauw stemvee zijn met beperkte beweegruimte. En toen ik Haar meer meemaakte, en zag wat Ze zei en deed, bleek Ze de grootste voorstander werd van het massaal ontruimen van ongereguleerde ruimten waarin pril activisme broeit en groeit. De grootste tegenstander van jonge idealisten in Nederland. Zo gedroeg Ze zich, en was daar trots op.

Tot mijn verbijstering zagen we het enorm waardevolle Collectief De Valreep binnengevallen worden door honderden agenten. Dat deed Ze natuurlijk niet alleen, maar waarom was ze zo’n vocale voorstander van het bulldozeren van onze mensen? Waarom streed Ze niet voor een werkbaar compromis? Tot onze verbijstering zien we ook De Vloek nog steeds onder de hete adem van ongewenste ontruiming. En Zij klapte weer het hardste. Het deed me pijn om te zien hoe onaardig Ze was geworden. Hoe trots ze was op haar 1%. Ik schrok toen Ze zover ging om te opperen dat de nu dakloze activisten van De Valreep op te laten draaien voor de kosten van de slopers die hun thuis ontruimde. Ik voelde woede toen Ze een klierend kind werd genoemd omdat Ze zich weer eens wars hield van medemenselijkheid en solidariteit, en onze vrienden van Het Vluchthuis en WeAreHere hun basisrechten, dak en brood niet eens leek te gunnen ter faveure van exclusiviteit van ons grote land. Het voelde raar te denken dat mijn eerste politieke liefde een voorstander van het Fracken van het land van mijn voorvaderen, Friesland, was. En ik maakte me zorgen omdat Ze niets wilde toegeven, en zelden toegaf als Ze fout zat. Zelfs als ze geld stal uit de koekjestrommel kon ze niet eerlijk toegeven dat de bonnetjes niet klopten. Of duidelijk sorry voor zeggen. Zou ze ooit nog veranderen, en simpelweg wat aardiger worden? Of zou haar welvaartverslaving haar altijd in de weg blijven zitten?

Ik vroeg me af of Ze geleidelijk aan zo geworden was, of dat Ze altijd al zo was geweest, maar dat ik het gewoon niet in de gaten had. Het is makkelijk je omver te laten blazen met mooie silky papiertjes en noeste soundbites. Het is makkelijk te denken dat mensen het zelf wel redden, en snel door te lopen in de wandelgangen van de waan van de dag. Maar als ik mezelf stemadvies had mogen geven, voor die aller eerste keer, was dat verder te kijken dan de retoriek en catchy slogans, bedacht om je daar goed bij te voelen. Ik zou mezelf aanraden om te kiezen voor iets anders dat de politiek van stoer klinkend egoisme, maar waarmee we in de realiteit zoals we bijvoorbeeld ook deze winter zagen anderen letterlijk in de kou laten bivakkeren, en letterlijk geen eten gunnen. Hoe kan je medemenselijkheid minder belangrijk vinden dan exclusiviteit? De politieke mantel waar iedereen onder kan is zwaarder om te dragen dan het opportunisme van de 1 persoonsparaplu, maar wie is nu nog op zoek naar de politiek bestel dat ons uit elkaar drijft. Wie wil vrienden worden met iemand die zijn paraplu niet wilt delen in de gure regen?

Mijn stemadvies aan mezelf zou zijn om te bedenken welke partij het beste past bij de toekomst die je voor iedereen wilt. Want er zijn andere. En, als het al te laat was, je kan altijd een nieuwe relatie aangaan met een andere partij, er zijn echte verschillen. Kies dan gerust voor een partij die jonge idealisten in Nederland niet dwars zit. Een die niet trots is op ontruimingen met honderden agenten als oplossing. Kies een partij die je rode vakje waard is. Of een hartje. Een partij waarop je trots kan zijn.

N.B Vind de datum van de volgende verkiezingen op:
https://www.kiesraad.nl/verkiezing/verkiezingskalender